Жыллар өтип, көп әсирлер өтсе де,
Изимизден нешше әўлад жетсе де
Жасағайсаң, ана тилим нышаным.
Тасқа питкен жазыў өшип кетсе де.
Ана тилим анам берген тәрбия,
Ана тилим тартыў күшим мәргия,
Ана тилим бабалардан мийрас ол,
Ол болмаса боларман мен зым-зия.
Ана тилим тарийхың бир шежире,
Тәрийплейин миллетимди мәңгиге.
Жырланасаң қаҳарманлық, мәртликте,
Дәстан болып Алпамыс ҳәм Едиге.
Қобызымды толғандырса жыраўым,
Мен перзентпен керек сени жырлаўым.
Сеннен қуўат алып Әжинияз, Бердақ,
Дүньяға танылды Төлек, Ибрайым.
Аббаз, Садық, Тилеўберген шайырлар,
Кеңесбай, Төлепберген сөзге тайынлар,
Сени таўап еткен, уллы нышаным.
Сен бар болсаң көкте қуяш айым бар.
Байрақ етип қарақалпақ зибанын,
Келешекке қәдем таслар қуралым.
Сен бар болсаң қарақалпақ халқым бар.
Сен мениң нышаным,мениң ураным!
АЎЫЛ ҲАЯЛЫ
Ийилип түсиўден шаңарағына,
Жақсы нийетлерин қойып алдына,
Хызмет еткен елге , ата-анаға,
Меҳрибан келинсең, аўыл ҳаялы.
Бириң тәрбияшы, бириң муғаллим,
Жақсылыққа жетелеп баланың
кеўлин,
Әлпешлер абайлар, келешек гүлин,
Меҳрийбан педагог, аўыл ҳаялы.
Бириңиз дийхансыз,бириңиз шарўа,
Мийнет пенен ырысқыңыз көл дәрья,
Маңлай тери менен жеткен бахытқа,
Мийнет пидайысы, аўыл ҳаялы.
Шақырсаң «Ағасы-аў! деп» орны дым бөлек.
Ҳүрмет, сыйласықта ҳәммеге өрнек,
Қыйын қыстаўларда бири-бирин демеп,
Опадар қостар, ол, аўыл ҳаялы.
Улын үйли етип, дүзетсе Ўатан,
Қызларын узатып бахтын сораған,
Қуда-қудамдаллы болып қәтержам,
Елди-елге танытар, аўыл ҳаялы.
Еткен меҳиринен кеўли заўықлы,
Улы-қызынан сүйген ақлық-шаўлықты
Дүньядағы ең бир уллы бахытты,
Ийелеген сенсең, аўыл ҳаялы.
Дәрьябай Дәўлетмуратов.