Нелерди көрмеген бабаңман өзим,
Сизлерге нәсият болғай бул сөзим,
Өмириңди узайтар диянат, төзим
Яр-досларың мудам қушағын ашар.
Дүнья – дән шашылған дузақ па дермең,
Инсан – қусқа мегзер шарықлап жүрген,
Ҳәр ким несийбесин өзинше терген,
Лепси қурғыр деген өмгенлеп басар.
Зықналар жыйнайды есапсыз байлық,
Дәўлети қайтқан күн кетер шайылып,
Ал сақыйдың дәстүрханы жайылып,
Кеўли дәрьядайын толысып тасар.
Жақсылық – өмирдиң арқаў, ериси,
Бир-бирине кетер бәрҳа қарысып,
Ҳәтте билинбейди шәлкем-шалысың,
Шаңарағы тыныш, таўлардан асар.
Аз жасап – халқына бергенлер қанша?
Көп жасап – ошаған тергенлер қанша?
Қудайға мың шүкир асығым алшы,
Сексенинши қысым есигин ашар.
Көбейсин ЕРНАЗАРОВ.